Titicacameer - Taquile island - Amantani island

sMorgens vroeg stappn we in en riksja (ja het moet niet gekker worden), die ons naar de haven brengt, waarna we met een bootje Lake Titicaca op gaan. Eerts doen we Taquile island aan, een autentiek eiland waar mensen nog heel traditioneel leven, daar lunchen we ook. Daarna op naar Amantani. Onye families staan al in de haven op ons te wachten. Onye papa Miquel neemt ons mee naar yijn huis waar we onye mama, broertjes, yusjes, tante en oma ook krijgen voorgesteld. Na de cocathee gaan we naar het dorpsplein waar de locals een potje voetbal spelen tegen de gringos. Hmmm best vermoeiend op 4000 meter......
Met Kike in de riksja


Taquile

We geven onye kadootjes aan onye tijdelijke papa en mama.

De balonnen doen het goed!

Aileen en moi

Op weg naar Puno, Peru, meerdere foto's volgen

Vlak na Copacabana gaan we de grens over van Bolivia naar Peru (zie foto). Het andes hoogvlakte is prachtig. Het lijkt me erg onherbergzaam maar overal zie je families stukjes grond bewerken. Een enkele koe of varken wordt vastgezet aan een touw.
Puno is de uitvals haven voor Lake Titicaca. Tegen de avond gaan we eerst boodschappen doen voor de familie waar we morgen avond gaan slapen. Oh ja by the way, we : Aileen uit australie, Ian uit maleisie, Kike uit Peru (onze tourleader) en ikke. hahaha Privetour zeg maar.
Ik heb de grootste lol met de vrouwen op de markt waar ik allerlei kruidenierswaren probeer te kopen, maar waar zij natuurlijk niks van snappen, en ik uiteindelijk ook niet meer.

Copacabana

s Morgens vroeg zitten we al in de bus naar Copacabana. En nee, dat is niet het hippe strand in Brazilie (dat is trouwens wel vernoemd naar dit Copacabana). Onderweg moeten we al een stuk Lake Titicaca oversteken, de bus gaat op een wiebelig plateau boot ding en wij gaan (gelukkig) in een moterbootje. Supercool.

Copacabana is een rustig plaatsje, wat vooral draait om een enorme imposante kathedraal die daar staat.

La Paz deel 3

Vanmorgen eerst maar eens bellen, voor 0,7 Bolivianos bel je internationaal, dat is 7 cent per minuut goedkoper als thuis. Internet is ook spotgoedkoop vandaar dit weblog. Onder het genot van een cafe americano plannen voor vandaag gemaakt. Het is zondag dus veel is dicht. Het boeken van een dagtripje lukt ook niet meer. Dat had ik natuurlijk gisteren moeten doen. Je kan hier namelijk een mountain bike tocht maken over 'the most dangerous road in the world'. Dan maar naar het museum de coca. Helemaal weggestopt in een achterafstraatje, heeft een oud mannetje een museum gewijd een de coca.. 30 Vierkante meter vol met foto's, verhalen, geschiedenis, gevaren enz. Kreeg ik me toch een boekwerk van anderhalve cm dik in het nederlands in mijn handen gestopt. Inge is wel even zoet.

Even het verhaal bij deze foto... Voorop de minibusjes staat de bestemming, en eventueel wat het kost. In de schuifdeuropening zit een man of een vrouw continu te kwekken waar de bus naar toe gaat. Je steekt je hand op en hij stopt, wil je eruit dan zeg je dat en voila.

In ieder geval La Paz is een kakkafonie van geluiden, getoeter, piepende remmen en taxi gekwek. En dat allemaal onder een grote walm van uitlaatgassen.

Savonds briefing van de tour, we zijn inderdaad maar met ons drietjes, plus gids dus 4. Helemaal prima.

La Paz deel twee

Wekker om half negen gezet, hahaha, half zeven klaarwakker. Zal de jetlag wel zijn.
Douchen.... hmmm.. op de ene knop staat een C en op de andere een F. Wat zou dat betekenen. Picture this... In mijn nakie sta ik met hoe en wat in het spaans de knoppen te bestuderen. Enfin, de C is warm, caliente, en toen duurde het nog zo een 10 minuten dat die knop het ook doorhad, hebbu hem door.

Fris en fruitig aan het ontbijt, waar ik met andere Gap reizigers, die niet in mijn tour zitten, klets over the do s en dont s van La Paz.
De stad in, naive muts die ik ben. na 10 minuten wordt ik al bijna beroofd, lekker is dat. Bijna, want ik had mijn waardevolle spullen net iets te goed opgeborgen en tevens net op tijd door wat ze aan het doen waren. 7 Bolivianen om me heen en twee al met hun handen in mijntas... troffen ze daar het tien voor taal puzzel boekje, thanxx Martine.

Veel rondgelopen om een beetje the feel for the place te krijgen. Even chillen met een koffie in een cafeetje. Merk verder dat ik behoorlijk moet wennen aan de hoogte. La paz ligt op 3200 tot 4000 meter. Ik ben kort ademig, duizelig en snel moe.
De Diamox helpt hoogstwaarschijnlijk, je krijgt er wel tintelingen in je vingers en voeten van en droge ogen, maar wat ook goed helpt is de Mate de Coca. Dit is een thee gemaakt van coca blaadjes, het prikkelt en kalmeert tegelijkertijd. Dont worry, je wordt er geen cocehead van.

Anyway, geen telefoonbereik, dus maar een horloge aangeschaft, de tijd was ik sowieso al kwijt. Verder een half uur onderhandeld met een boliviaanse señora over een zilveren kettig met groen edelsteen. Zij begon op 300 Bolivianos en ik op 130. Uiteindelijk uitgekomen op 170. Ik geloof dat 10 Bol een euro is, hope I am not wrong hahaha.

Smiddags doe ik een dutje, ik heb er immers al een paar korte nachten opzitten. Als daarna blijkt dat ik mijn reisgenoten nog steeds niet kan vinden, ga ik in mijn eten maar uit eten. Hihaho.... helemaal prima en erg lekker. Soepje en beef en salad.
Savonds bij het hotel tref ik Eileen and Ian, twee mensen uit mijn tour, die zich behoorlijk zorgen maken dat ze nog geen tourleader hebben ontmoet. Het komt vast goed. Alles komt recht zeggen ze in Afrika.

Aangezien Eileen en Ian nog niets gegeten hebben, ga ik met hun mee. We maken kennis onder het genot van mate de coca en pizza. mooie combo!

La Paz

Voordat mijn vlucht vertrekt naar La Paz, ontmoet ik een meisje dat anderhalf jaar in Sucre ontwikkelingswerk gaat doen. Fijn om even een tijdelijk reisgenootje te hebben. Ik ben doodmoe, kan mijn ogen nauwelijks open houden. Ik probeer even mijn ogen toe te doen maar een rare dikke Boliviaan naast me vraagt of ik van de week mee naar Penas ga luisteren. Penas is Boliviaanse folkoristische muziek. Yeah right!

Op La Paz airport, het is nu 23.30 plaatselijke tijd maar voor mij de volgende ochtend, moet mijn bagage door de duane beambte gecontroleerd worden. Zo crimineel zie ik er toch niet uit...
Ik had een slot op mijn ritsen gezet maar men heeft ergens in luggage transfer een goed poging gedaan om mijn slot te kraken want hij w as behoorlijk beschadigd en ik kreeg heb met geen mogenlijkheid open. Ik vermoed dat de duane beambte op een gegeven moment ook gewoon naar zijn bedje wilde, want terwijl ik oververmoeid met een dizzy hoofd van de hoogte, in lichte paniek raak en behoorlijk sta te klooien, gebaart hij laat maar en ik mag door.

Buiten staat een mini Boliviaantje met een oversized bord in zijn handen met zowaar mijn naam erop. Hij neemt me mee in een taxi naar beneden de stand in. Het vliegveld ligt op 4000 mtr. Door krottenwijken, gaten in de weg ontwijkend en met een grote kans om een deuk te vergaren, zakken we naar beneden de stad in. Ik word bij mijn hotel afgezet, waar ik Ad en Josien bel. Ik heb namelijk ook hier geen netwerk, dus verstoor ik hun zaterdag vroeg in de ochtend bedrust en vertel dat ik helemaal veilig ben.

Even in Lima

Hai hai... even een tussenstop in Lima. Het is hier echt prachtig weer, maar daar kan ik niet van genieten aangezien ik de luchthaven niet afmag. Typisch gevalletje van beetje jammer, maar het geeft goede hoop voor het latere gedeelte in Peru en specifiek Lima. Ik weet in ieder geval dat het lekker weer is hier. Dadelijk heb ik een vlucht naar La Paz, Bolivia, waar ik als alles volgens plan verloopt, herenigd wordt met mijn bagage en opgehaald wordt. Erg jammer is wel dat mijn telefoon momenteel geen netwerk kan vinden, hopen dat het in Bolivia wel kan want ik heb beloofd even te sms-en als ik veilig in mijn hotel zou zijn. Afwachten dus. Mensen, mensen, wat ga ik een avontuur tegemoet, de zenuwen zijn nu wel een beetje weg, de zin overheerst! Tot later! Inge (nu even een peruaantje) hihi

Ik ga naar Bolivia, Peru en Ecuador!!

Ik vertrek! Jippi, dromen komen uit! Vandaag mij kleine knuffeltje al in 's-Hertogenbosch afgezet. Lekker smikkelend van een verwenhapje is Kimmetje zo de nare reis vergeten. Morgen de laatste spulletjes inpakken en dan weg! Een gevoel van zenuwen en het gevoel dat ik niet wil gaan vecht met de drang naar het avontuur, de natuur, de mensen, de mooie plekken. Ik denk (weet wel zeker) dat het laatste gaat overwinnen. desalniettemin heb ik dat altijd voor een reis, niet willen en tegelijk enorm veel zin hebben.

Ik ga proberen mijn weblog up to date te houden en regelmatig een reisverslag uit te brengen over mijn avonturen in deze mooie landen, culteren, natuur en mensen. Foto's zullen denk later komen, misschien kan ik er wat opplakken. Nu maar hopen dat ik wat internet cafeetjes tegen kom!

Stappen in la vida!!!

Ja.... het is er weer... de SUPER SWING!!!

Toen ik 20 was kende ik één van de beheerders van Noorderligt en gingen we regelmatig dansen bij de superswing van Noorderligt. Maar de tijd gaat verder en 013 werd geopend en Noorderligt werd een theater/dinershow achtig iets. Maar nu (al een tijdje, ik loop een beetje achter), jawel, is het wederom omgedoopt en nu in La Vida, en.... de superswing is dus terug. Lekker swingen op fijne muziekskes, leuk publiek enz enz. Heb me kostelijk vermaakt!